Bosbabe Podcast aflevering 1: Hoe ik aan mijn boshuisje ben gekomen (+uitgeschreven tekst)

Daar is ‘ie dan: mijn allereerste podcastaflevering! Ik vond het zó leuk om dit op te nemen. Lekker buiten, met mijn draadloze soort van walkie talkie achtige recorder, zodat ik alle mooie vogelgeluiden erbij kon opnemen. In deze eerste aflevering vertel ik over hoe ik aan het boshuisje ben gekomen. Voor mijn dove en slechthorende volgers (en voor degenen die niet graag naar podcasts luisteren) heb ik de uitgeschreven tekst bijgevoegd.

De eerste aflevering kun je hieronder luisteren via Anchor FM, Spotify en Google Podcasts. De podcast zal ook te beluisteren zijn op de andere bekende platforms, maar daarbij duurt het wat langer voor je goedkeuring krijgt. Zodra hij live is op andere platforms zal ik de linkjes bijvoegen.

AnchorFM

Google Podcasts
Hier te beluisteren

Spotify

Uitgeschreven tekst
Even nog een berichtje vooraf van mij 🙂 Mocht je in de gelegenheid zijn om deze podcast te beluisteren, dan wil ik je vragen dat te overwegen voordat je dit misschien vluchtig gaat lezen. Ik heb veel plezier gehad in het opnemen van de podcast en mijn best gedaan om er een gezellige, rustgevende aflevering van te maken met mooie natuurgeluiden erbij. Veel lees- of luisterplezier gewenst!

Bosbabe Podcast aflevering 1: Hoe ik aan mijn boshuisje ben gekomen
Welkom bij de eerste aflevering van de bosbabe podcast! Ik heb een hele tijd gezegd dat ik met deze podcast zou starten zodra ik een houten huisje in de bossen zou hebben bemachtigd, dus het is een goed teken dat je deze podcast aan het luisteren bent. Dat betekent dat het is gelukt! Ik heb vorige week de sleutel van mijn huisje gekregen en het is echt een droom die uitkomt. Echt ongelofelijk. Ik heb speciaal draadloze apparatuur gekocht zodat ik dit buiten kan opnemen, dus ik hoop dat de microfoon alle mooie geluiden van hier opneemt. Alle vogeltjes die aan het fluiten zijn… en naast mij ligt mijn hond Cody aan een stok te knagen, dus ik hoop dat de microfoon dat niet al te veel oppikt. Het is hier momenteel een beetje gekkenhuis met het verhuizen en klussen, dus ik ben blij dat ik eindelijk even een moment heb gevonden om rustig te gaan zitten en deze eerste aflevering op te nemen. Ik ga jullie in deze aflevering vertellen hoe ik precies aan het huisje ben gekomen. Sinds ik op mijn social media kanalen ben gaan posten over mijn zoektocht naar een boshuisje, en vooral sinds ik er een gevonden heb, gaat het in mijn mailbox los met vragen van mensen die deze droom met mij delen. Ik weet hoe lastig het kan zijn om zo’n huisje te bemachtigen dus ik hoop dat mijn verhaal anderen kan helpen. Het is bij mij een behoorlijk creatief pad geweest met nogal wat omwegen, en ik ben er ook nog niet hélemaal zoals je dadelijk gaat horen, maar ik ben ontzettend blij met mijn plekje en hoe het allemaal gelopen is. Oké, hier komt mijn verhaal.

Het is nu mei 2020 en mijn zoektocht begon vorig jaar in augustus. Ik heb in de afgelopen jaren een fascinatie voor boshuisjes ontwikkeld. Het werd mijn hobby om bijzondere huisjes in de Nederlandse en Belgische natuur te bezoeken en iedere keer als ik dan zo’n huisje bezocht dacht ik: dit wil ik 24/7. Ik voel me hier zó fijn. De geur van zo’n houten huisje, omringd door bos en de hele dag door vogels horen fluiten. Het werd mijn droom ook zo’n huisje te hebben, maar het voelde altijd zo ver weg voor mij, überhaupt om een huis te kopen, dat ik niet eens aan een zoektocht begon. Wel had ik natuurlijk af en toe op sites als Funda en Jaap rondgespeurd om te kijken wat zo’n huisje nu kost. Mijn computer had dat – zoals ze dat doen – onthouden, en op een dag in augustus vorig jaar dus, zag ik ineens een advertentie voorbijkomen met een heel klein plaatje van een huis dat er fantastisch uitzag. Ik klikte erop en ja hoor, dat was hem dan: mijn droomhuis. Gewoon recht voor me op mijn beeldscherm. Het was een houten Finse chalet met een grote bosrijke tuin. En ook nog in het zuiden van het land, dichtbij mijn ouders, wat ik heel belangrijk vond. Na 8 jaar in Rotterdam vond ik het een heel fijn idee om weer dichterbij familie te gaan wonen. En de regio waarin mijn familie woont heeft prachtige natuur, dus dat zag ik wel zitten. Ik heb toen meteen zo’n online hypotheek berekentool ingevuld en ik kwam tot mijn verbazing redelijk bij de vraagprijs uit. Het voelde allemaal zo meant to be dat ik dacht: ik ga gewoon contact opnemen. Voor ik het wist zat ik met mijn moeder in de auto voor een bezichtiging. Het huis was fantastisch en ik wilde het liefst nog die dag mijn spullen inpakken en er naartoe verhuizen, maar lang verhaal kort: ik had naar verkeerde bedragen gekeken waardoor ik bij lange na niet bij de vraagprijs uitkwam. Ik was nog bezig met kijken naar een extra lening, maar de verkoper had het in de tussentijd al aan iemand anders verkocht. Daar ging mijn droomhuis.

Daar heb ik enorm van gebaald, maar er is wel een ding wat ik van deze bezichtiging had geleerd en dat was om niet te schrikken bij het woord park. Dit huis lag op een park, maar het enige wat je daarvan merkte waren de slagboom en de receptie aan het begin. Verder was het voor mij gewoon een mooi, bosrijk dorpje met houten huisjes. En nog gezellig ook, want de bewoners organiseerden allemaal leuke dingen met elkaar. Ze gingen bijvoorbeeld samen vleermuiskasten in elkaar zetten en ophangen. Dat maakte het voor mij nog moeilijker dat het niet doorging want bij zulke dingen zou ik heel graag willen aansluiten. Ook leerde ik door deze ervaring dat een houten huis in een bosrijke omgeving mét woonbestemming veel te duur is voor mij op dit moment in mijn leven. Ik ben daarna meer research gaan doen en de moed zakte me in de schoenen. De huizen zelf zijn voor mij duur, en dan is het vaak ook nog lastig om de hypotheek rond te krijgen aangezien je in veel gevallen te maken hebt met erfpacht. Dat houdt in dat het huis wel van jou is wanneer je het koopt, maar de grond niet. De grond ga je dan als het ware huren van iemand, wat je maandlasten weer hoger maakt… met als gevolg dat de bank wat lastiger een hypotheek verstrekt. Voor mij als alleenstaande 26-jarige zzp’er was het gewoon echt niet te doen. Alle huizen die ik tegenkwam waren tegen de twee ton. De hypotheek daarvoor in mijn eentje betalen plús dan nog die erfpacht iedere maand erbij, dat was gewoon niet te doen. Ik dacht dat er drie manieren waren waarop het me zou lukken: 1. de loterij winnen 2. een jaar of twintig heel hard sparen 3. wachten tot ik een partner tegen zou komen met wie ik samen wat zou kunnen kopen. Die laatste was nog het meest reëel/dichtbij maar voelde gezien mijn verleden in de liefde ook nog heel ver weg 🙂 Ik heb met pijn in mijn hart mijn droom toen maar laten gaan.

In de tussentijd bleef ik boshuisjes in Nederland en België bezoeken en toch kriebelde het dan iedere keer weer als ik daar was. Altijd kwam dat “wat als…” gevoel weer naar boven en iedere keer kocht ik meteen bij thuiskomst weer een Staatslot in de hoop dat er een wonder zou gebeuren. Op een gegeven moment kwam ik echt een beetje in een zwart gat terecht. Ik was helemaal overprikkeld door de stad waar ik woonde, Rotterdam was dat, en ik vond het zo oneerlijk dat zoiets in mijn ogen eigenlijk “simpels” niet lukte. We hebben van iets of iemand deze aarde met mooie natuur gekregen, en daar wilde ik gewoon een klein stukje van om op te leven. Geen fancy duur huis in de randstad, maar gewoon een stukje basis eigenlijk. Op een gegeven moment voelde ik me opgesloten in de stad. Naar een dorp in een rijtjeshuis wilde ik niet in mijn eentje tussen alle mensen die al helemaal gesetteld zijn, in de stad wilde ik ook echt niet blijven want daar had ik nul energie door alle prikkels om me heen. Ik wilde gewoon mijn boshuisje en ik bleef maar denken: het moet toch op de een of andere manier lukken?

Uit wanhoop ben ik toen op een gegeven moment naar recreatiewoningen gaan kijken. De bestemming van een huis heeft veel invloed op de waarde ervan. Dat ene huis dat ik in augustus had bezichtigd had voorheen een recreatiebestemming, toen was het 80.000 euro waard. Net een maand voordat ik het ging bezichtigen was de recreatiebestemming door de gemeente omgezet naar een woonbestemming en daardoor steeg de prijs met een ton. Daar ben ik dus eigenlijk net te laat geweest. Op allerlei sites keek ik naar recreatiewoningen en toen ineens was daar droomhuis nummer 2. Na het eerste huis dacht ik dat ik nooit meer iets leuks zou kunnen vinden, maar dit huis zag er ook echt prachtig uit. Ik had ergens gelezen dat iedere gemeente haar eigen regels hanteert rondom recreatiewoningen en hoe vaak je er mag verblijven, dus ik zocht de regels van deze gemeente op. Ik las het en ik dacht: maar dit is gewoon perfect! Je mocht hier van de gemeente in principe 365 dagen per jaar verblijven en de overige regels gingen heel goed samen met hoe mijn leven en werk zijn ingedeeld. Omdat het allemaal in formele en juridische taal geschreven was, was ik bang dat ik het verkeerd begrepen had, dus ik heb nog even wat rondgebeld en toen bleek dat ik het goed begrepen had en dat dit een goede match was. Ik was helemaal enthousiast en omdat je het dus niet als woonadres mag gebruiken, moest ik nog één ding vragen voor ik het proces kon starten: en dat was of ik bij mijn vader mocht wonen. Het was een beetje een wild idee omdat ik inmiddels 8 jaar op mezelf woonde, maar het was wel reëel aangezien mijn vader in zijn eentje in een gezinswoning woonde en dus genoeg ruimte had. Ik kon dan gewoon mijn eigen plekje maken bij mijn vader thuis én de recreatiewoning waar ik heel vaak zou kunnen verblijven ernaast hebben. Mijn vader was gelukkig ook erg enthousiast over het idee dus ik ging ermee aan de slag.

Omdat ik dit keer wel goed voorbereid wilde zijn, plande ik een gesprek in met een hypotheekadviseur. Dat was in tegenstelling tot wat ik verwacht had een heel leuk, informeel gesprek en ik liep helemaal enthousiast de deur uit. De vraagprijs van het huisje bleek namelijk ver onder mijn maximale hypotheek te liggen. Maar écht ver onder de prijs. Dus nu kon er echt niks misgaan. Dat wordt bezichtigen en meteen kopen, dacht ik. Dat was een hele leuke gedachte. Ik heb aan het begin gezegd dat er veel omwegen in mijn verhaal zitten. Die gaan nu komen.

Ik ging het huisje bezichtigen en ik was helemaal om. Dat was in februari van dit jaar. Het huisje zelf vond ik echt prachtig en het park waar het op lag ook. Het was ook weer hetzelfde verhaal als bij het huisje in augustus: het leek net op een klein dorpje in het bos. Totaal niet te vergelijken met een Centerparcs of een vakantiepark in de Veluwe met kinderzwembad erbij. Het huisje had een groot stuk bosgrond en veel privacy. Ik wilde het. Maar toen kwam de makelaar na de rondleiding met het nieuws dat een hypotheek voor dit huis niet mogelijk is. Voor alle huisjes met recreatiebestemming op het park niet. Hij zei dat dat komt omdat banken een combinatie van een houten woning en recreatiebestemming niet als goed onderpand zien. Lang verhaal kort kwam het erop neer dat ik al het geld zelf bij elkaar zou moeten verzamelen. Nu heb ik wel gespaard sinds mijn 18e, maar niet zoveel dat ik het huisje in één keer zou kunnen betalen. Eenmaal thuis moest ik huilen. Ik baalde zo dat ook deze weg niet lukte. Een familielid had aangegeven dat ik misschien geld kon lenen, echt zo ontzettend lief, maar toen ik daar steeds maar niets van hoorde had ik daar geen hoop meer op. Ik heb bij allerlei instanties geprobeerd een lening te krijgen, maar ook daar liep het vast. De ene keer kreeg ik geen lening omdat ze de vaste lasten van mijn appartement in Rotterdam te hoog vonden, en als ik aangaf dat ik bij mijn vader ging wonen werd me verteld dat ze geen leningen verstrekken aan mensen die bij hun ouders wonen. Het werd me wel erg moeilijk gemaakt. Uiteindelijk kreeg ik bericht van dat familielid dat ik toch geld kon lenen. Ik was helemaal blij! Het bedrag bleek helaas niet genoeg te zijn, ik kwam nog €10.000 tekort. Na alles wat ik al geprobeerd had voelde het zo dichtbij. €10.000 is veel geld, maar het is ook weer niet een onmogelijk bedrag om bij elkaar te verzamelen. Ik wilde ervoor gaan. Ik heb met mijn blog en social media kanalen een redelijk bereik en besloot een nacht door te halen om een webshop te starten. Daar verkocht ik allerlei belevingen: van een vegan picnick in de zomer tot een brainstormsessie en fotoshoots. De volgende ochtend deelde ik mijn actie op mijn kanalen en toen ging het los. Er werd volop gekocht, de actie werd gedeeld en er waren zelfs mensen die geld wilden doneren. Zo ontzettend lief. 23 uur later had ik de €10.000 bij elkaar. Als je dit hoort en ook maar iets hebt bijgedragen, of het nu een aankoop of donatie is geweest, of dat je het bericht hebt gedeeld: ontzettend bedankt. Dit was zo’n bijzondere ervaring die ik nooit meer ga vergeten.

Ik had het geld nu dus bij elkaar: mijn spaargeld, het geld van het familielid en het geld van de actie. Ik was klaar om een bod te doen op het huis. Maar… toen was daar corona. Het was toen net de periode waarin de eerste maatregelen bekend werden gemaakt. Ik belde mijn familielid nog even voor een laatste check, met het idee dat ik daarna meteen het bod uit zou brengen, maar toen hoorde ik dat dat familielid niet wilde dat ik het bod uit zou brengen. Het was te riskant om dat te doen in de coronacrisis. Heel begrijpelijk natuurlijk, maar ik baalde weer enorm. De coronacrisis ontwikkelde zich verder en omdat ik niet opgesloten in Rotterdam wilde zitten, verhuisde ik alvast naar mijn vader in Brabant. Ik had nog geen plan verder, maar ik wist toch dat ik hoe dan ook weg wilde uit Rotterdam, dus dan kon ik maar beter alvast gaan. Een week of twee na mijn verhuizing besloot ik aan dat familielid te vragen of er eventueel een ander bedrag was wat ik wel zou kunnen lenen. Dat hele bedrag was van de baan, maar wie weet was er wel een ander bedrag dat diegene beschikbaar kon stellen. Mijn plan was om gewoon een laag bod te doen op het huis. Wie weet wilde de eigenaar er in verband met de coronacrisis wel graag zo snel mogelijk vanaf en zou een laag bod geaccepteerd worden. Er waren al die tijd ook nog geen andere geïnteresseerden geweest dus ik stond er nog steeds vol goede moed in. Ik kon inderdaad een lager bedrag lenen, heel fijn! Ik deed het bod, het werd niet geaccepteerd, en twee dagen later was het ineens verkocht aan andere geïnteresseerden die de verkoper zelf geregeld had. Weer teleurstelling dus.

Toen de makelaar belde met het nieuws dat het huisje verkocht was, zei hij meteen: laten we naar een ander huisje kijken op hetzelfde park. Twee deuren verder dan het andere huisje zelfs. Tijdens ons gesprek pakte ik mijn laptop erbij en stelde hij een huisje voor dat mijn moeder en ik al eerder voorbij hadden zien komen. Dat huisje vonden we toen niet interessant omdat je aan de foto’s kon zien dat er een boom op het dak was gevallen. Ook was de tuin niet begroeid terwijl ik juist een bosrijke omgeving wilde. Toen ik dat vertelde tegen de makelaar zei hij: “nee joh, dat zijn oude foto’s. Het dak is inmiddels gemaakt en de tuin is begroeid. Kom morgen maar eens kijken”. De volgende ochtend ging ik het bezichtigen, dat was in april van dit jaar. En wat bleek? Het was perfect. De indeling was precies hetzelfde als bij het andere huisje, maar dit huisje leek ook nog eens in betere staat te zijn. Én de tuin had een betere ligging. Ik heb meteen tijdens de bezichtiging een bod gedaan, hetzelfde lage bod als bij het andere huisje. De makelaar wist te vertellen dat de eigenaar van het huisje er helemaal klaar mee was en het liefst de sleutel in wilde leveren en alle spullen wilde laten staan. Hij had geen zin om het op te ruimen. Ik heb toen aangegeven dat hij best alle spullen mag laten staan. Als dat de kans vergrootte dat mijn bod geaccepteerd zou worden vond ik dat prima. Ik ben daarna teruggereden naar mijn vaders huis en jawel, een uur na thuiskomst werd ik al meteen gebeld dat mijn bod geaccepteerd was. Ik kon het bijna niet geloven. Mijn zoektocht had ineens zo’n andere wending gekregen en het ging ineens zo snel, maar het voelde goed. Heel goed zelfs. Ik heb daarna meteen een bouwkundige keuring laten doen. De man die de keuring deed was ook bij de keuring van het vorige huisje, en zei dat dit een veel betere koop was. Wat heb ik daar eigenlijk enorm geluk mee gehad. Eerst was het enorm balen, maar uiteindelijk heb ik een veel betere deal gemaakt. Ik ben ook net op tijd geweest. Twee dagen nadat mijn bod geaccepteerd werd, meldde zich een stel dat het huisje voor de vraagprijs wilde kopen.

Dus… nu woon ik weer bij mijn vader én heb ik mijn boshuisje waar ik lekker vaak kan zijn. Ik vind het een fijne oplossing zo en ben blij dat de regels van de gemeente zo goed matchen. Ik hoop natuurlijk dat de bestemming van dit huisje net als bij dat andere park ergens in de komende jaren wordt omgezet naar een woonbestemming. Dan heb ik echt veel geluk gehad. Ik hoor van verschillende kanten dat er bij de regering wel plannen zijn om recreatiebestemmingen om te gaan zetten, maar dat is op dit moment nog erg onduidelijk. De notaris zei tijdens de overdracht ook dat er wel een grote kans is dat het gaat gebeuren, omdat er op dit park al veel huisjes met woonbestemming zijn, dus ik wacht het even af. Dat is het enige wat ik kan doen. In de tussentijd heb ik in ieder geval mijn droomhuisje, ben ik niet meer geld kwijt aan huur en ben ik vermogen aan het opbouwen. Mocht het huisje geen woonbestemming krijgen, dan kan ik het eventueel verkopen en dat geld meenemen naar eentje met woonbestemming. Maar dat is allemaal nog ver weg, eerst maar eens heel wat jaren genieten van dit prachtige huisje. Mocht je benieuwd zijn naar hoe het eruit ziet: ik heb de dag nadat ik de sleutel kreeg een video gemaakt met een rondleiding. Op mijn website jenniefromtheblog.com vind je een verzameling van al mijn blogposts, video’s en nu ook podcasts. Omdat ik begrijp dat je misschien niet helemaal weet hoe je dat schrijft, heb ik een linkje aan de beschrijving van deze podcast toegevoegd.

Ik weet trouwens nog niet hoe deze podcast er verder uit gaat zien. Ik dacht ik begin gewoon en dan zien we wel waar het naartoe gaat. Ik denk dat ik mijn avonturen die ik hier meemaak ga delen, maar mocht je nog leuke ideeën hebben of vragen hebben die ik kan beantwoorden in de podcast dan kun je me altijd een berichtje sturen. Via e-mail, of Instagram, daar ben ik ook te vinden onder jenniefromtheblog. Die zal ik ook in de omschrijving zetten. Bedankt voor het luisteren naar mijn eerste aflevering en nog een hele fijne dag gewenst!

24 thoughts on “Bosbabe Podcast aflevering 1: Hoe ik aan mijn boshuisje ben gekomen (+uitgeschreven tekst)”

  1. jennie,

    ik luisterde vanochtend en ontdekte veel punten van herkenning.. ik ben nu 38 jaar en een stille lezer en 5 jaar geleden kocht ik een recreatiehuis met dezelfde droom. 2 jaar later kwam het vrolijke bericht dat ik woonbestemming kreeg. ik volg jou al lang en de manier hoe jij dingen manifesteert iedere keer weer.. dat komt goed ik heb er vertrouwen in

    groetjes, Hanna

    1. Bedankt voor je lieve bericht Hanna! Echt super fijn dat het bij jou zo gelopen is en leuk om te lezen dat je er zoveel in herkende. Ik zag net ook je uitgebreide mail met tips voorbijkomen, heel lief. Daar ga ik maandag even op mijn gemak naar kijken. Liefs!

  2. Ik ben niet zo’n grote podcast fan dus ik ben blij dat je het ook uitypt en wat een bijzonder verhaal. En is toch fantastisch dat je uiteindelijk een huisje krijgt die in veel betere staat is. Alsof het zo moest zijn.

    Geniet van je huisje!

  3. Wow Jennie ik heb ook al een tijdje dezelfde droom, altijd op Jaap aan het struinen! Ik besefte met na jouw video dat ik jouw huisje nog te koop heb zien staan haha! Vet mooi park waar je je plekje hebt gevonden, inderdaad niks om je door af te laten schrikken 🙂

    1. Dankjewel! Ja, dat mag. Ik heb het van tevoren goed uitgezocht en met de gemeente gebeld. Als ik iets illegaals zou doen dan zou ik er niet over posten. En daarnaast wordt er ook gewoon gehandhaafd, dus goed om de regels van tevoren uit te zoeken mocht je het ook op deze manier willen doen 🙂

  4. Ik vind het echt heel prettig dat je je podcast ook uitgetypt hebt! Dat maakt het een stuk toegankelijker voor mensen (zoals ik) die geen podcasts kunnen luisteren. Het klinkt echt als een droomhuisje, ik ben heel benieuwd wat je er van gaat maken. Veel geluk!

  5. Ik heb de podcast gisteravond geluisterd en het was zo interessant om te horen! Ook hoe je niet opgaf nadat je je droomhuis 1 & 2 niet gekregen had. Je hebt trouwens ook echt een fijne stem om naar te luisteren. Wat ik me nog afvroeg, ga je nu de wel 365 dagen per jaar in je boshuisje wonen of de helft van de tijd daar en de helft bij je vader bijvoorbeeld?

    1. Drie keer scheepsrecht 🙂 Als het derde huisje niet was gelukt had ik het denk ik voorlopig even opgegeven om weer bij te komen. Ik vond het best vermoeiend allemaal. Dankjewel voor het compliment! Ik weet nog niet precies wat de verdeling gaat zijn, dat ga ik gaandeweg denk ik ontdekken, maar ik woon dus bij mijn vader en ga zo vaak als het lukt in het huisje zijn.

  6. Hoi Jennie!

    Heel fijn om naar te luisteren deze podcast en wat een verhaal! Blij dat je je droomhuis hebt gevonden.

    Ik zou ook echt graag een vrijstaand huisje in de natuur willen hebbn. Dus nu is mijn vraag; welke websites en makelaars heb jij gebruikt om je huisje te vinden?

    Dankjewel!

    Groetjes Ayda

  7. Geweldig Jennie! Ik reageer nauwelijks maar volg je al zo lang en vind het zo tof hoe je dit soort dingen voor elkaar krijgt. Geniet van je mooie boshuisje! Ik wou dat we vriendinnnen waren zodat ik langs kon komen haha!

  8. Wat een verhaal! Heel tof dat het uiteindelijk gelukt is. En je hebt een super fijne stem om naar te luisteren. Die 20 minuten waren zo om! En die omgevingsgeluiden… brengt een heel relaxt sfeertje met zich mee. Ga zo door!

  9. Ik vond het super leuk en fijn om te luisteren, Jennie. Wat fijn dat het uiteindelijk allemaal goed is gekomen 🙂 je droom is uitgekomen! Echt geweldig voor je. ik wens je heel veel woonplezier.

  10. Leuk om nu het hele verhaal te horen! En top dat je je podcast hebt uitgeschreven 🌞 Misschien een idee om het op je blog te uploaden als pdf, om te voorkomen dat mensen uiteindelijk toch je verhaal lezen ipv het te beluisteren?

  11. Wat een goed verhaal zeg. Ik leerde je net kennen toen je bezig was met je inzameling en ik heb hè e-boek gekocht maar het nog niet gedownload (nog niet aan toe gekomen 😅) maar ik heb een vraagje want je blogde ook over boshuisjes die je hebt bezocht en nu vroeg ik me af, mag je je huisje dan ook verhuren? En ga je dat dan ook doen in de toekomst? Bijvoorbeeld alleen aan trouwe volgers 🤗🙏🏻? Dat zou dan een mooie win-win situatie zijn… Want dat is dan ook weer een mooie inkomstenbron om het betaalbaarder te maken. En ook fijn dat de spullen achterbleven in het huisje want zo kon je ook bij je vader voordelig een plekje inrichten😄 en die is waarschijnlijk superblij dat hij zijn dochter af en toe weer om zich heen heeft. (Mijn dochter is 23 en komt nooit meer thuis slapen sinds ze op kamers is en dat vind ik zoooo ongezellig 😔) Wat een win-win situatie zeg in alle opzichten. Oh jah en ik vind het ook fijn om naar je te luisteren, dank je wel voor je mooie content.

    1. Bedankt voor je super leuke berichtje! Ik mag mijn huisje ook verhuren inderdaad. Ik ben er nog niet over uit of ik dat ga doen. Eerst er zelf van genieten en het flink opknappen! Maar mocht ik het wel gaan verhuren dan laat ik het weten. En wat leuk dat je mijn e-book hebt gekocht 🙂

  12. Gisteren per toeval de Bosbabe podcast (en vervolgens je blog) ontdekt en direct alle afleveringen geluisterd, heerlijk! Je hebt een fijne stem en een oprechte en persoonlijke manier van spreken :). Uit nieuwsgierigheid boshuisje hier maar even opgezocht, héél mooi! Fijn weekend 🌿!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.